Starożytna mapa Włochy
Mapa Włoch starożytna. Starożytna mapa Włochy (Europa Południowa Europa) do druku. Starożytna mapa Włochy (Europa Południowa Europa) do pobrania. Ludy italskie dzieliły się na wiele grup, z których najważniejsze były następujące: Latynowie w okolicach Latium na wybrzeżach środkowych Włoch na południe od Tybru, Osco-Umbrowie w Apeninach w środkowych Włoszech i Samnici w górzystych terenach południowych Włoch, jak to pokazano na mapie starożytnych Włoch. Równorzędnymi ludami italskimi byli przedindoeuropejscy Etruskowie z Etrurii, dzisiejszego regionu Toskanii. Przyjmuje się, że migrowali tam z regionu Morza Egejskiego, być może także z Azji Mniejszej, w XII lub XI wieku p.n.e.
Mapa starożytnej Italii
W następnych stuleciach migracje trwały nieprzerwanie: Grupy italskie przeszły na Sycylię, Kartagińczycy założyli przyczółki na Sycylii, Sardynii i Korsyce, ludy celtyckie zaczęły infiltrować pewne obszary północnych Włoch, a od 750 r. p.n.e. Grecy zaczęli kolonizować wschodnią Sycylię, południową Galię i znaczną część południowych Włoch, o czym wspomina starożytna mapa Włoch. Migracje odbywające się we Włoszech i wokół nich pasują do wzorca większych ruchów wschód-zachód ludzi, udomowionych zwierząt i rolnictwa, które zostały uruchomione w epoce neolitu w regionie śródziemnomorskim.
Dzięki temu na Półwyspie Apenińskim dokonał się znaczny postęp: Etruskom przypisuje się wprowadzenie urządzeń żelaznych, a Grekom rozpowszechnienie nowego systemu pisma alfabetycznego. Przejście w kierunku zurbanizowanej, piśmiennej kultury we Włoszech dokonało się więc przede wszystkim w domenach etruskich i koloniach greckich. Warto zauważyć, że Grecy byli na ogół nauczycielami, a Etruskowie ich gorliwymi uczniami. Około 700 r. p.n.e. Etruskowie przyjęli alfabet grecki, z pewnymi własnymi odmianami, jak widać na mapie starożytnych Włoch. Sam język etruski pozostaje w dużej mierze nieznany ze względu na niewielką liczbę zachowanych tekstów i jego całkowicie odizolowany status.
Etruskowie pozostawili wiele artefaktów pogrzebowych, zwłaszcza broni i ceramiki, a od VI w. p.n.e. budowali wspaniałe podziemne komory grobowe, w których prochy elity etruskiej znajdowały miejsce ostatecznego spoczynku, jak to pokazano na mapie starożytnych Włoch. Pojęcia śmierci i życia pozagrobowego odgrywały ważną rolę w religii Etrusków, podobnie jak pojęcia przewidywania przyszłości i woli bogów oraz interpretowania odpowiednich omenów. Jednak tak jak w wielu innych etruskich sprawach, wpływy greckie były znaczące i również w religii Etruskowie zapożyczali się od swoich greckich nauczycieli.